Ο ειδικός διαδικτυακός ερευνητής Γκρεγκ Σκουάιρ είχε φτάσει σε αδιέξοδο στην προσπάθειά του να διασώσει ένα κακοποιημένο κορίτσι, το οποίο η ομάδα του είχε ονομάσει «Λούσι». Σοκαριστικές εικόνες της ανήλικης κυκλοφορούσαν στο σκοτεινό διαδίκτυο, μια κρυπτογραφημένη γωνιά του ίντερνετ στην οποία η πρόσβαση γίνεται μόνο μέσω ειδικού λογισμικού, σχεδιασμένου ώστε οι χρήστες να παραμένουν ψηφιακά μη ανιχνεύσιμοι. Παρά το υψηλό επίπεδο απόκρυψης, ο δράστης φρόντιζε να «καλύπτει τα ίχνη του», κόβοντας ή αλλοιώνοντας κάθε στοιχείο που θα μπορούσε να οδηγήσει στην ταυτοποίηση της τοποθεσίας ή της ταυτότητας της Λούσι, γεγονός που καθιστούσε αδύνατο να διαπιστωθεί ποια ήταν ή πού βρισκόταν.
Αυτό που ο Γκρεγκ Σκουάιρ θα ανακάλυπτε στη συνέχεια ήταν ότι το κρίσιμο στοιχείο για τον εντοπισμό της 12χρονης βρισκόταν κυριολεκτικά μπροστά στα μάτια τους. Ο Σκουάιρ εργάζεται για την Υπηρεσία Ερευνών Εσωτερικής Ασφάλειας των Ηνωμένων Πολιτειών, σε μια επίλεκτη μονάδα που έχει ως αποστολή την ταυτοποίηση παιδιών τα οποία εμφανίζονται σε υλικό σεξουαλικής κακοποίησης. Ομάδα του BBC World Service κατέγραφε επί πέντε χρόνια τη δουλειά του ίδιου και άλλων ερευνητικών μονάδων στην Πορτογαλία, τη Βραζιλία και τη Ρωσία, παρουσιάζοντας υποθέσεις όπως εκείνη ενός επτάχρονου παιδιού στη Ρωσία που είχε απαχθεί και θεωρούνταν νεκρό, αλλά και τη σύλληψη Βραζιλιάνου άνδρα υπεύθυνου για πέντε από τα μεγαλύτερα φόρουμ παιδικής κακοποίησης στο σκοτεινό διαδίκτυο.
Η πρωτοφανής αυτή πρόσβαση αποκαλύπτει ότι τέτοιες υποθέσεις συχνά δεν εξιχνιάζονται με τεχνολογία αιχμής, αλλά μέσω της παρατήρησης ελάχιστων, αποκαλυπτικών λεπτομερειών σε εικόνες ή συνομιλίες. Ο Γκρεγκ Σκουάιρ αναφέρει την υπόθεση της Λούσι, την οποία χειρίστηκε στα πρώτα χρόνια της καριέρας του, ως την πηγή της μακροχρόνιας αφοσίωσής του στο αντικείμενο. Όπως εξηγεί, τον συγκλόνισε ιδιαίτερα το γεγονός ότι η Λούσι ήταν σχεδόν συνομήλικη με την κόρη του, ενώ νέες φωτογραφίες της κακοποίησής της, που φαίνονταν να έχουν τραβηχτεί στο υπνοδωμάτιό της, εμφανίζονταν διαρκώς.
Ο ίδιος και η ομάδα του κατάφεραν να συμπεράνουν, από τον τύπο των φωτιστικών και των ηλεκτρικών πριζών που διακρίνονταν στις εικόνες, ότι η Λούσι βρισκόταν στη Βόρεια Αμερική, χωρίς όμως να έχουν κάποιο πιο συγκεκριμένο στοιχείο. Επικοινώνησαν με το Facebook, το οποίο εκείνη την περίοδο κυριαρχούσε στον χώρο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, ζητώντας βοήθεια για τη σάρωση οικογενειακών φωτογραφιών που είχαν ανέβει στην πλατφόρμα, ώστε να εντοπιστεί αν η Λούσι εμφανιζόταν σε κάποια από αυτές. Παρά το γεγονός ότι διέθετε τεχνολογία αναγνώρισης προσώπων, το Facebook απάντησε ότι «δεν διέθετε τα εργαλεία» για να βοηθήσει.
Έτσι, ο Σκουάιρ και οι συνεργάτες του ανέλυσαν κάθε λεπτομέρεια που μπορούσαν να διακρίνουν στο δωμάτιο της Λούσι: το κάλυμμα του κρεβατιού, τα ρούχα της, τα λούτρινα παιχνίδια της, αναζητώντας οποιοδήποτε στοιχείο θα μπορούσε να αποδειχθεί χρήσιμο. Κάποια στιγμή σημειώθηκε μια μικρή πρόοδος, όταν η ομάδα διαπίστωσε ότι ένας καναπές που εμφανιζόταν σε ορισμένες εικόνες πωλούνταν μόνο σε συγκεκριμένες περιοχές και όχι σε εθνικό επίπεδο, περιορίζοντας έτσι τη βάση των αγοραστών. Ωστόσο, αυτός ο περιορισμός εξακολουθούσε να αντιστοιχεί σε περίπου 40.000 άτομα.
«Σε εκείνο το σημείο της έρευνας, εξακολουθούμε να εξετάζουμε 29 πολιτείες στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μιλάμε για δεκάδες χιλιάδες διευθύνσεις, και αυτό είναι ένα εξαιρετικά δύσκολο έργο», αναφέρει ο Σκουάιρ. Η ομάδα συνέχισε να αναζητά νέα στοιχεία, μέχρι που συνειδητοποίησε ότι ακόμη και κάτι τόσο συνηθισμένο όσο ένας εκτεθειμένος τοίχος από τούβλα στο υπνοδωμάτιο της Λούσι θα μπορούσε να αποτελέσει καθοριστικό στοιχείο.
Ο Γκρεγκ Σκουάιρ άρχισε να αναζητά στο διαδίκτυο πληροφορίες για τούβλα και σύντομα εντόπισε την Ένωση Βιομηχανίας Τούβλων. Όπως περιγράφει, η γυναίκα με την οποία μίλησε στο τηλέφωνο ανταποκρίθηκε άμεσα, προσφέροντας να μοιραστεί τη φωτογραφία με ειδικούς σε όλη τη χώρα. Οι απαντήσεις ήρθαν σχεδόν αμέσως. Ανάμεσα σε όσους επικοινώνησαν ήταν και ο Τζον Χαρπ, ο οποίος εργαζόταν στις πωλήσεις τούβλων από το 1981. Ο ίδιος αναγνώρισε αμέσως το υλικό, περιγράφοντας το τούβλο ως ροζ με ελαφριά επικάλυψη άνθρακα, οκτώ ιντσών, με τετράγωνες άκρες, και δήλωσε ότι γνώριζε ακριβώς περί τίνος επρόκειτο: ένα «Φλέιμινγκ Άλαμο».
Όπως εξήγησε, η εταιρεία του παρήγαγε αυτό το τούβλο από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 έως τα μέσα της δεκαετίας του 1980 και είχε διαθέσει εκατομμύρια τεμάχια από το συγκεκριμένο εργοστάσιο. Αρχικά, ο Σκουάιρ πίστεψε ότι θα μπορούσε να αποκτήσει πρόσβαση σε ψηφιοποιημένα αρχεία πελατών, ωστόσο πληροφορήθηκε ότι τα αρχεία πωλήσεων δεν ήταν παρά ένας σωρός από χειρόγραφες σημειώσεις δεκαετιών. Παρ’ όλα αυτά, ο Τζον Χαρπ αποκάλυψε ένα κρίσιμο στοιχείο: τα τούβλα είναι βαριά και, ως εκ τούτου, δεν μεταφέρονται σε μεγάλες αποστάσεις.
Αυτή η πληροφορία άλλαξε τα πάντα. Η ομάδα επέστρεψε στη λίστα πελατών του καναπέ και την περιόρισε μόνο σε όσους ζούσαν σε ακτίνα 100 μιλίων από το εργοστάσιο τούβλων του Χαρπ, στα νοτιοδυτικά των Ηνωμένων Πολιτειών. Από τη λίστα των 40 έως 50 ατόμων, ήταν πλέον εύκολο να εντοπιστούν και να εξεταστούν τα προφίλ τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Τότε εντοπίστηκε μια φωτογραφία της Λούσι στο Facebook, στην οποία εμφανιζόταν μαζί με μια ενήλικη γυναίκα που φαινόταν να έχει στενή σχέση μαζί της, πιθανώς συγγενική. Από εκεί, οι ερευνητές εντόπισαν τη διεύθυνση της γυναίκας και στη συνέχεια, όλες τις υπόλοιπες διευθύνσεις που συνδέονταν με το συγκεκριμένο άτομο, καθώς και όλους τους ανθρώπους με τους οποίους είχε ζήσει στο παρελθόν.
Ο περαιτέρω περιορισμός των πιθανών διευθύνσεων της Λούσι αποτέλεσε σημαντικό βήμα, ωστόσο οι ερευνητές δεν ήθελαν να προχωρήσουν σε έρευνα πόρτα-πόρτα. Ένα λάθος θα μπορούσε να έχει σοβαρές συνέπειες, καθώς υπήρχε ο κίνδυνος ο ύποπτος να ειδοποιηθεί ότι βρισκόταν στο στόχαστρο των Αρχών. Για τον λόγο αυτό, ο Γκρεγκ Σκουάιρ και οι συνεργάτες του άρχισαν να στέλνουν φωτογραφίες των συγκεκριμένων κατοικιών στον ειδικό στα τούβλα, Τζον Χαρπ, ζητώντας τη γνώμη του.
Τα τούβλα τύπου «Φλέιμινγκ Άλαμο» δεν ήταν ορατά στο εξωτερικό κανενός από τα σπίτια, καθώς τα κτίρια ήταν επενδεδυμένα με άλλα υλικά. Ωστόσο, η ομάδα ζήτησε από τον Χαρπ να αξιολογήσει, με βάση το αρχιτεκτονικό ύφος και την εξωτερική εμφάνιση των κατοικιών, αν ήταν πιθανό να είχαν κατασκευαστεί σε περίοδο κατά την οποία τα συγκεκριμένα τούβλα κυκλοφορούσαν στην αγορά. Όπως εξηγεί ο Σκουάιρ, ουσιαστικά έπαιρναν στιγμιότυπα των σπιτιών και τα έστελναν στον Χαρπ, ρωτώντας αν ήταν πιθανό να υπήρχε στο εσωτερικό τους τούβλινος τοίχος τύπου «Φλέιμινγκ Άλαμο».
Τελικά, σημειώθηκε η καθοριστική πρόοδος. Η ομάδα εντόπισε μία διεύθυνση που, σύμφωνα με τον Χαρπ, ήταν πολύ πιθανό να διαθέτει στο εσωτερικό της το συγκεκριμένο είδος τούβλων και ταυτόχρονα, περιλαμβανόταν στη λίστα πελατών του καναπέ. «Έτσι περιορίσαμε την έρευνα σε μία μόνο διεύθυνση και ξεκινήσαμε τη διαδικασία επιβεβαίωσης του ποιοι ζούσαν εκεί, μέσω κρατικών αρχείων, αδειών οδήγησης και στοιχείων από σχολεία», αναφέρει ο Σκουάιρ.
Η έρευνα αποκάλυψε ότι στο ίδιο σπίτι με τη Λούσι ζούσε ο σύντροφος της μητέρας της, ο οποίος ήταν καταδικασμένος σεξουαλικός εγκληματίας. Μέσα σε λίγες ώρες, πράκτορες της Υπηρεσίας Εσωτερικής Ασφάλειας σε τοπικό επίπεδο προχώρησαν στη σύλληψή του. Ο άνδρας βίαζε τη Λούσι επί έξι χρόνια και στη συνέχεια καταδικάστηκε σε ποινή κάθειρξης άνω των 70 ετών.
Ο Τζον Χαρπ δήλωσε ιδιαίτερα συγκινημένος όταν πληροφορήθηκε ότι η Λούσι ήταν πλέον ασφαλής, κάτι που συνδέεται και με τις δικές του εμπειρίες ως ανάδοχος γονέας επί σειρά ετών. Όπως ανέφερε, περισσότερα από 150 διαφορετικά παιδιά έχουν περάσει από το σπίτι του, ενώ έχει υιοθετήσει τρία, σημειώνοντας ότι πολλά από τα παιδιά που φιλοξένησε είχαν υποστεί κακοποίηση στο παρελθόν. Τόνισε ότι όσα αντιμετωπίζει καθημερινά η ομάδα του Σκουάιρ αποτελούν μια πολλαπλάσια και πιο έντονη εκδοχή όσων ο ίδιος έχει βιώσει.
Λίγα χρόνια αργότερα, η συνεχής πίεση άρχισε να επηρεάζει σοβαρά την ψυχική υγεία του Γκρεγκ Σκουάιρ, ο οποίος παραδέχεται ότι, εκτός εργασίας, «το αλκοόλ είχε μεγαλύτερο ρόλο στη ζωή του απ’ όσο θα έπρεπε». Όπως περιγράφει, όσο τα παιδιά του μεγάλωναν, ένιωθε ότι μπορούσε να πιέζει τον εαυτό του ακόμη περισσότερο στη δουλειά, φτάνοντας στο σημείο να εργάζεται τα ξημερώματα με την ελπίδα να αιφνιδιάσει κάποιον δράστη στο διαδίκτυο. Την ίδια στιγμή, όπως λέει, είχε αρχίσει να χάνει την αίσθηση της προσωπικής του ταυτότητας, καθώς η καθημερινή επαφή του περιοριζόταν σε εγκληματίες και σε συζητήσεις γύρω από τα πιο φρικτά εγκλήματα.
Λίγο αργότερα, ο γάμος του κατέρρευσε και, όπως ο ίδιος αναφέρει, άρχισε να έχει αυτοκτονικές σκέψεις. Ήταν ο συνάδελφός του, Πιτ Μάνινγκ, που τον παρότρυνε να ζητήσει βοήθεια, όταν αντιλήφθηκε ότι ο φίλος του αντιμετώπιζε σοβαρές δυσκολίες. Ο Μάνινγκ σημειώνει ότι είναι ιδιαίτερα δύσκολο όταν αυτό που σου δίνει ενέργεια και κίνητρο είναι ταυτόχρονα και εκείνο που σε καταστρέφει σταδιακά. Ο Σκουάιρ αναφέρει ότι το να εκθέσει τις ευαλωτότητές του ήταν το πρώτο βήμα για να βελτιωθεί και να συνεχίσει να κάνει μια δουλειά για την οποία αισθάνεται περήφανος.
Όπως λέει, νιώθει τιμή που αποτελεί μέλος μιας ομάδας που μπορεί να κάνει τη διαφορά, αντί απλώς να παρακολουθεί γεγονότα από την τηλεόραση ή να ακούει γι’ αυτά. Δηλώνει ότι προτιμά να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή, προσπαθώντας ενεργά να σταματήσει τέτοιου είδους εγκλήματα. Το περασμένο καλοκαίρι, ο Γκρεγκ Σκουάιρ συνάντησε για πρώτη φορά τη Λούσι, η οποία πλέον βρίσκεται στη δεκαετία των 20 της. Εκείνη του είπε ότι το γεγονός πως μπορεί πλέον να μιλά για όσα βίωσε αποτελεί απόδειξη της στήριξης που έχει γύρω της, τονίζοντας ότι έχει πλέον περισσότερη σταθερότητα και την ψυχική ενέργεια να μιλήσει για την κακοποίησή της, κάτι που δεν θα μπορούσε να κάνει λίγα χρόνια νωρίτερα.
Η Λούσι ανέφερε ότι, τη στιγμή που η Υπηρεσία Εσωτερικής Ασφάλειας έβαλε τέλος στην κακοποίησή της, προσευχόταν ενεργά να σταματήσει ό,τι ζούσε, χαρακτηρίζοντας τη διάσωσή της ως «μια προσευχή που εισακούστηκε». Ο Σκουάιρ της είπε ότι θα ήθελε να είχε βρει τρόπο να της μεταφέρει πως η βοήθεια ήταν καθ’ οδόν, εκφράζοντας την ευχή να υπήρχε κάποια μορφή τηλεπάθειας για να της πει ότι έρχονταν να τη σώσουν.
Τέλος, το BBC ζήτησε από το Facebook να εξηγήσει γιατί δεν μπόρεσε να αξιοποιήσει την τεχνολογία αναγνώρισης προσώπων για να βοηθήσει στον εντοπισμό της Λούσι. Σε απάντησή του, το Facebook ανέφερε ότι, για την προστασία της ιδιωτικότητας των χρηστών, είναι απαραίτητο να ακολουθούνται οι προβλεπόμενες νομικές διαδικασίες, προσθέτοντας ότι η εταιρεία εργάζεται ώστε να υποστηρίζει τις διωκτικές αρχές όσο το δυνατόν περισσότερο.