Δύσκολες στιγμές φαίνεται πως περνάει η Δανάη Μπάρκα , κάθε χρόνο , τέτοια μέρα ,(27 Μαίου), αφού είναι η ημερομηνία που έχασε τον πολυαγαπημένο της παππού.
Η παροσιάστρια είχε αναφερθεί πρόσφατα , μέσα από την εκπομπή της , για τη στενή σχέση που διατηρούσε με τον παππού της , χωρίς να μπορεί να κρύψει τη συγκίνηση της , στον αέρα.
Αυτή τη φορά , η Δανάη έκανε μια πολύ συγκινητική ανάρτηση , στον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram , αφού ο παππούς της κλείνει 8 χρόνια από τη μέρα που “έφυγε” από τη ζωή.
Η ανάρτηση της Δανάης Μπάρκα για το θάνατο του παππού της
«27 Μαΐου.
Πάντα όταν ξημερώνει αυτή η μαύρη μέρα έχω έναν κόμπο στο στομάχι,και δάκρυα να τρέχουν ανεξέλεγκτα.
Κι ας πέρασαν 8 χρόνια .
Καμία χαρά δεν είναι η ίδια αφού δεν την μοιράζομαι (και) μαζι σου. Κανένα χαμόγελο δεν είναι το ίδιο φωτεινό. Καμία βόλτα με την γιαγιά δεν είναι η ίδια και καμία θέση στο σπιτι της δεν έχει το ίδιο νόημα πια . Βλέπω βίντεο σου από το νοσοκομείο,τις ατέλειωτες ώρες που πάλευες να μου δείξεις ότι είσαι δυνατός και με πιάνουν αναφιλητά. Η φωνή σου είναι ακόμα στο μυαλό μου να μου λέει «ποντίκω μου,πάμε βόλτα να ψωνίσουμε αυτά που θέλει η γιαγιά» και θυμάμαι να το σκάμε ώρες απ το σπιτι στα πάρκα και σε όλο το Περιστέρι γύρω γύρω.
Το χεράκι σου που την πρώτη μέρα στο νοσοκομείο ήταν γερό,σφιχτό,με δύναμη και ξαφνικά σε τρεις μήνες έγινε ένα αδύναμο ταλαιπωρημένο χεράκι μόνο κόκαλα και σου ζωγράφιζα καρδιες. Τελικά με μια τέτοια καρδιά έφυγες ζωγραφισμένη στο χέρι και με ένα κομμάτι της δίκη μου που το πήρες μαζι σου. Το όνειρο σου ήταν να είμαι με ανθρώπους που θα με αγαπούν όσο εσυ,και κανείς ποτέ δε θα με αγαπήσει όπως εσυ ούτε εγώ κανέναν. Παππούλη μου,φωνούλα μου,υπέροχε μου άνθρωπε που ήσουν μόνο με έναν καλό λόγο,αν μπορούσα με οτιδήποτε τρόπο να σε έχω εδώ τώρα,θα τον είχα επιλέξει,στο ορκίζομαι.
Αν μπορούσες να παρηγορήσεις τον πόνο μου με μια αγκαλιά σου…και τι δε θα έδινα. Πάντα θα μιλάω για την αγάπη μας,για τις αγκαλιές μας,για τις καλές σου πραξεις σ όλο τον κόσμο. Πάντα θα λατρεύω όποιον παππού βλέπω και θα θέλω να βρω την αγκαλιά σου. Παππού μου,αν ήξερες ποσο μόνη της νιώθει η γιαγιά χωρίς εσένα θα γυρνούσες να την φιλήσεις και να ακουσει τη φωνή σου. Περνάει άραγε ποτέ αυτός ο πόνος της απώλειας;; Το συνηθίζει ποτέ κανένας άνθρωπος αυτό; Πότε θα φτάσει η στιγμή να μιλήσω για εσένα χωρίς να τρεξω κάπου μόνη μου να κλάψω; Παππού μου,η αγάπη μου δεν έχει αλλάξει ούτε στάλα. Όσο σ αγαπούσα,τόσο σ αγαπάω. Τα χεράκια σου μόνο μου λείπουν να τα κρατήσω σφιχτά και να σου ψυθιρίσω ποσό τυχερή είμαι που με μεγάλωσες. Σ αγαπάω. Η ποντίκω σου.
Υ.Γ : το μικρό σποράκι που φυτέψαμε κάποτε στην Καλαματα μαζι έχει γίνει ένας ολόκληρος φράχτης γεμάτος λουλούδια. Είναι δυνατόν να μην γινόταν; Αφού εσυ ο ίδιος ήσουν η άνοιξη!».