Πέθανε σε ηλικία 91 ετών η σπουδαία τραγουδίστρια Μαίρη Λίντα, που τα τελευταία χρόνια φιλοξενείτο στο Γηροκομείο Αθηνών.
Σύμφωνα με πληροφορίες του CNN Greece, η αγαπημένη τραγουδίστρια έφυγε τα ξημερώματα της Τετάρτης 22/7.
Μαίρη Λίντα: Η φωνή που έγινε η ψυχή του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού
«Το μόνο που μου λείπει από τη ζωή μου και θα μου έλειπε για πάντα ήταν ο Χιώτης. Δεν υπήρξαν τέτοιες αγάπες».
Με αυτά τα λόγια, χρόνια μετά το τέλος μιας θυελλώδους σχέσης που σημάδεψε όχι μόνο τη ζωή της αλλά και την ιστορία του ελληνικού τραγουδιού, η Μαίρη Λίντα περιέγραψε τον άνθρωπο με τον οποίο συνέδεσε το όνομά της όσο κανείς άλλος.
Δεν υπήρξε, όμως, μόνο η γυναίκα του Μανώλη Χιώτη. Υπήρξε μια σπουδαία ερμηνεύτρια που άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο τραγουδήθηκε το λαϊκό τραγούδι, μια καλλιτέχνιδα που μεγάλωσε γενιές Ελλήνων και μια γυναίκα που γνώρισε τη δόξα, τον έρωτα, τη βία, τις απώλειες και τη μοναξιά, χωρίς ποτέ να χάσει το χαμόγελό της.
Το κορίτσι που γεννήθηκε μέσα στη φτώχεια και βρήκε καταφύγιο στο τραγούδι
Η Μαίρη Λίντα γεννήθηκε ως Μαρία Δημητρακοπούλου στις 9 Νοεμβρίου 1935 στον Πύργο Ηλείας. Η οικογένειά της ήταν πολυμελής και ιδιαίτερα φτωχή. Λίγα χρόνια αργότερα εγκαταστάθηκε στον Κολωνό, σε μια Αθήνα που προσπαθούσε να σταθεί ξανά στα πόδια της.
Η ίδια είχε διηγηθεί πως η μητέρα της είχε φέρει στον κόσμο 17 παιδιά, ενώ εκείνη αναγκάστηκε να ωριμάσει πολύ νωρίς.
«Ανέβηκα στο πάλκο επτά χρονών. Δεν πήγα γιατί με πίεσε κανείς. Πήγα γιατί ήθελα να τραγουδήσω.»
Η πρώτη της εμφάνιση έγινε στο περίφημο Αλκαζάρ, στα παιδικά θεάματα του Ορέστη Λάσκου. Το μικρό κορίτσι με τη λεπτή φωνή άρχισε να τραγουδά σε μια εποχή που οι γυναίκες του λαϊκού τραγουδιού έπρεπε να αποδείξουν διπλά την αξία τους.
Το τραγούδι δεν αποτέλεσε μόνο το επάγγελμά της. Αποτέλεσε τον τρόπο με τον οποίο ξέφυγε από τη φτώχεια.
Η συνάντηση που άλλαξε για πάντα το ελληνικό τραγούδι
Στις αρχές της δεκαετίας του ’50 γνώρισε τον άνθρωπο που επρόκειτο να καθορίσει την καλλιτεχνική της πορεία.
Ο Μανώλης Χιώτης είχε ήδη αρχίσει να θεωρείται ιδιοφυΐα του μπουζουκιού. Εκείνος διέκρινε αμέσως κάτι ξεχωριστό στη νεαρή τραγουδίστρια.
Δεν δημιούργησαν απλώς ένα επιτυχημένο ντουέτο. Δημιούργησαν έναν καινούργιο ήχο.
Το τετράχορδο μπουζούκι του Χιώτη, οι λάτιν ρυθμοί, τα μάμπο και τα τσα τσα τσα συνάντησαν τη φωτεινή φωνή της Μαίρης Λίντας και μαζί άλλαξαν την πορεία του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού.
Οι εμφανίσεις τους στα μεγαλύτερα κοσμικά κέντρα της Αθήνας μετατράπηκαν σε κοσμικά γεγονότα.
Από το ξημέρωμα μέχρι το πρωί, πολιτικοί, εφοπλιστές, εργάτες, άνθρωποι του θεάτρου και του κινηματογράφου περίμεναν να ακούσουν το ζευγάρι που είχε γίνει θρύλος πριν ακόμη ολοκληρωθεί η δεκαετία.
«Ο Χιώτης ήταν χρόνια μπροστά»
Η ίδια δεν έκρυψε ποτέ τον θαυμασμό της για τον μεγάλο δεξιοτέχνη.
Σε κάθε συνέντευξή της μιλούσε για εκείνον σαν να μην είχε περάσει ούτε μία μέρα.
«Ο Χιώτης ήταν μπροστά από την εποχή του. Δεν ήταν μόνο μεγάλος μουσικός. Ήταν ιδιοφυΐα. Ό,τι έκανε τότε το καταλάβαιναν οι άνθρωποι χρόνια αργότερα.»
Η συνεργασία τους χάρισε στο ελληνικό τραγούδι δεκάδες διαχρονικές επιτυχίες.
«Εσύ είσαι η αιτία που υποφέρω», «Περασμένες μου αγάπες», «Το τελευταίο ποτηράκι», «Πάρε το δάκρυ μου», «Σβήσε το φως να κοιμηθούμε», «Απόψε φίλα με», «Ηλιοβασιλέματα», «Λαός και Κολωνάκι» έγιναν τραγούδια που ακούστηκαν σε κάθε ελληνικό σπίτι και συνεχίζουν να ερμηνεύονται μέχρι σήμερα.
Η γυναίκα που τραγούδησε Θεοδωράκη και Χατζιδάκι
Παρότι το όνομά της ταυτίστηκε με τον Χιώτη, η Μαίρη Λίντα δεν περιορίστηκε ποτέ στο λαϊκό τραγούδι.
Υπήρξε από τις πρώτες τραγουδίστριες που ερμήνευσαν έργα του Μίκη Θεοδωράκη, ενώ το 1961 απέσπασε το Α’ Βραβείο στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης με το τραγούδι «Απαγωγή».
Η φωνή της ταυτίστηκε επίσης με τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι και άλλων κορυφαίων δημιουργών, αποδεικνύοντας ότι μπορούσε να κινηθεί με την ίδια άνεση από το αυθεντικό λαϊκό μέχρι το έντεχνο τραγούδι.
Η εμφάνιση στον Λευκό Οίκο
Ο Μανώλης Χιώτης και η Μαίρη Λίντα προσκλήθηκαν στον Λευκό Οίκο κατά την προεδρία του Λίντον Τζόνσον, όπου πραγματοποίησαν μουσική εμφάνιση στο πλαίσιο εκδήλωσης για τα γενέθλια του Αμερικανού προέδρου.
Η περίφημη «πράσινη κάρτα»
Ένα από τα πιο γνωστά στοιχεία της ιστορίας είναι ότι, μετά την εμφάνισή τους, ο πρόεδρος Λίντον Τζόνσον φέρεται να τους προσέφερε μόνιμη άδεια παραμονής ώστε να εγκατασταθούν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το γεγονός αυτό επιβεβαιώνεται και από τα πρακτικά του αμερικανικού Κογκρέσου το 1966.
Ένας μεγάλος έρωτας που δεν έσβησε ποτέ
Η προσωπική τους ζωή με τον Χιώτη δεν υπήρξε ποτέ εύκολη. Οι εντάσεις, οι καβγάδες και οι χωρισμοί έγιναν πολλές φορές πρωτοσέλιδα. Παρ’ όλα αυτά, η ίδια δεν σταμάτησε ποτέ να μιλά για εκείνον με αγάπη.
«Το μόνο που μου έλειπε από τη ζωή μου ήταν ο Χιώτης. Γιατί χωρίσαμε; Εγώ έφταιγα. Δεν υπάρχουν τέτοιες αγάπες σήμερα.»
Σε άλλη συνέντευξή της είχε παραδεχθεί:
«Δεν μετάνιωσα που τον αγάπησα. Αν ξαναζούσα, πάλι τον Χιώτη θα διάλεγα.»
Η σχέση τους τελείωσε, όμως η καλλιτεχνική τους ένωση δεν έπαψε ποτέ να αποτελεί σημείο αναφοράς για το ελληνικό τραγούδι.
«Γιατί να έχω παράπονο; Τη ζωή μας εμείς τη φτιάχνουμε»
Παρά τις δυσκολίες που συνάντησε, η Μαίρη Λίντα δεν αντιμετώπισε ποτέ τη ζωή με πικρία.
Η παρακαταθήκη μιας μεγάλης κυρίας
Περισσότερα από εβδομήντα χρόνια μετά την πρώτη της εμφάνιση, η Μαίρη Λίντα είχε πλέον μετατραπεί σε ζωντανό κομμάτι της ιστορίας του ελληνικού τραγουδιού.
Παράλληλα, η παρουσία της στον ελληνικό κινηματογράφο της δεκαετίας του 1960 ενίσχυσε ακόμη περισσότερο τη δημοτικότητά της. Εμφανίστηκε σε μουσικές ταινίες της εποχής, συμβάλλοντας στη διάδοση των τραγουδιών της σε ένα ακόμη ευρύτερο κοινό.
Η φωνή της συνόδευσε τη μεταπολεμική Ελλάδα, τη δεκαετία της ευημερίας, τον ελληνικό κινηματογράφο, τις μεγάλες πίστες και τις οικογενειακές γιορτές.
Δεν υπήρξε απλώς μία σπουδαία τραγουδίστρια. Υπήρξε η γυναίκα που, μαζί με τον Μανώλη Χιώτη, απέδειξε ότι το λαϊκό τραγούδι μπορούσε να εξελιχθεί, να ταξιδέψει, να γίνει κοσμοπολίτικο χωρίς να χάσει την ψυχή του.
Και όταν η αυλαία της ζωής της έκλεισε, άφησε πίσω της κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια σπουδαία δισκογραφία.
Άφησε μια φωνή που συνέχισε να θυμίζει πως το λαϊκό τραγούδι δεν υπήρξε μόνο μουσική. Υπήρξε μνήμη, έρωτας, πόνος, χαρά και η ίδια η ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας.