Κάθε καλοκαίρι, μαζί με τις επαναλήψεις του «Ρετιρέ», επιστρέφει και μία από τις πιο γνώριμες εικόνες της ελληνικής τηλεόρασης: η πολυκατοικία που εμφανίζεται στους τίτλους αρχής της σειράς του Γιάννη Δαλιανίδη.
Το κτίριο, που βρίσκεται πίσω από το Χίλτον, σε μια ήσυχη γειτονιά κοντά στην Εθνική Πινακοθήκη, εξακολουθεί να στέκεται σχεδόν αναλλοίωτο περισσότερα από 30 χρόνια μετά τα γυρίσματα, συνεχίζοντας να τραβά το βλέμμα όσων το αναγνωρίζουν.
Περνώντας την είσοδο, η θυρωρός μας επιβεβαίωσε αυτό που οι περισσότεροι υποψιάζονται μόλις αντικρίζουν την πρόσοψη. «Ναι, αυτή είναι η πολυκατοικία», είπε, εξηγώντας ότι ακόμη και σήμερα δεν είναι λίγοι εκείνοι που σταματούν για να ρωτήσουν αν πρόκειται για το κτίριο που έβλεπαν στους τίτλους αρχής του «Ρετιρέ». Οι επισκέψεις αυτές, όπως λέει, δεν έχουν σταματήσει ποτέ, ιδιαίτερα τους καλοκαιρινούς μήνες, όταν η σειρά επιστρέφει στις οθόνες μέσα από τις επαναλήψεις.
Η ίδια μας αποκάλυψε και μια ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια για το σήμερα. Σε αντίθεση με τη φανταστική πολυκατοικία της σειράς, το κτίριο φιλοξενεί πλέον κυρίως οικογένειες εφοπλιστών, διατηρώντας τον διακριτικό και ιδιωτικό χαρακτήρα που είχε πάντα η γειτονιά.
Η βόλτα στην περιοχή φέρνει στο φως και άλλα γνώριμα σημεία για τους φανατικούς της σειράς. Ακριβώς απέναντι από την πολυκατοικία βρισκόταν το φαρμακείο του Χρήστου και της «ξινής», ενώ στο ισόγειο του κτιρίου όπου σήμερα στεγάζεται μια γκαλερί βρίσκονταν τα γραφεία της διαφημιστικής εταιρείας COSMOS, εκεί όπου εργαζόταν η Κατερίνα Σοφιανού.
Αν και οι εσωτερικές σκηνές του «Ρετιρέ» γυρίζονταν σε στούντιο, τα εξωτερικά πλάνα πραγματοποιήθηκαν στη συγκεκριμένη γειτονιά, η οποία χρησιμοποιήθηκε επανειλημμένα σε όλη τη διάρκεια της σειράς. Η πολυκατοικία έγινε το τηλεοπτικό «σπίτι» της Κατερίνας Σοφιανού, παρότι στο σενάριο η πρωταγωνίστρια κατοικούσε στην περιοχή του Ζωγράφου.
Πώς είναι σήμερα η πολυκατοικία του «Ρετιρέ»
Από κοντά, η πολυκατοικία αποκαλύπτει μια αρχιτεκτονική που έχει αντέξει στον χρόνο χωρίς να δείχνει ξεπερασμένη. Η πρόσοψη οργανώνεται γύρω από τις έντονες οριζόντιες γραμμές των συνεχόμενων εξωστών, οι οποίοι διατρέχουν σχεδόν όλο το μήκος του κτιρίου και δημιουργούν έναν χαρακτηριστικό ρυθμό. Η επένδυση με εμφανές ανοιχτόχρωμο τούβλο, σε συνδυασμό με τα σκούρα μεταλλικά κιγκλιδώματα και τις βαθιές σκιάσεις των μπαλκονιών, χαρίζει στην όψη μια αίσθηση στιβαρότητας αλλά και διακριτικής κομψότητας.
Οι τελευταίοι όροφοι υποχωρούν σταδιακά, ελαφρύνοντας τον όγκο του κτιρίου και δημιουργώντας μεγάλες βεράντες, μια αρχιτεκτονική επιλογή που συναντάται συχνά στις πολυτελείς αθηναϊκές πολυκατοικίες της εποχής.
Από κοντά, όμως, εκείνο που ξεχωρίζει περισσότερο δεν είναι μόνο το ίδιο το κτίριο, αλλά και η σχέση του με τον δημόσιο χώρο. Σε αντίθεση με πολλές αθηναϊκές πολυκατοικίες που ασφυκτιούν ανάμεσα σε γειτονικά κτίσματα, εδώ η ανοιχτωσιά της Πλατείας Μαδρίτης επιτρέπει στην πρόσοψη να αναδειχθεί σχεδόν στο σύνολό της. Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι αυτός ήταν και ένας από τους λόγους που επιλέχθηκε για τους τίτλους αρχής του «Ρετιρέ», καθώς η κάμερα μπορούσε να αποτυπώσει το κτίριο χωρίς οπτικά εμπόδια, κάτι όχι ιδιαίτερα συνηθισμένο για την πυκνοδομημένη Αθήνα.
Η εικόνα του κτιρίου, πάντως, έχει αλλάξει ελάχιστα. Εκείνο που έχει μεταμορφωθεί είναι κυρίως το τοπίο γύρω του. Τα δέντρα της Πλατείας Μαδρίτης έχουν πλέον μεγαλώσει, πλαισιώνοντας την πρόσοψη και κρύβοντας μέρος της από τη γωνία όπου είχε στηθεί η κάμερα στις αρχές της δεκαετίας του 1990.
Πηγή: bovary.gr